آنتی بادی های ضد میکروزم کبدی – کلیوی
تعریف : آنتی بادی های ضد LKM یک سری از اتوآنتی بادی ها میباشند که به طور مستقیم علیه آنزیم های رتیکولوم اندوپلاسمیک هپاتوسیت ها و سایر سلولهایی هستند که عمدتاً در ارتباط با بیماریهای
مختلف کبدی می باشند. آنتی بادیهای ضد LKM-1 به سیتوکروم P-450 II D6 متصل می شوند. ( CYP2D6 ) . اگر چه اولین بار در غربالگری بیماران با هپاتیت اتوایمیون ایدیوپاتیک نوع 2 ( AIH )، بررسی شده
است ، آنتی بادی های ضد LKM-1 همچنین در بعضی بیماران با هپاتیت C هم پیدا شده است . آنتی بادی های LKM-2 به یک آنزیم سیتوکروم P-450 مجزا متصل می شوند و با هپاتیت های ناشی از بعضی
داروها ارتباط دارد . آنتی بادی های ضد LKM-3 به آنزیم UDP گلوکلورونوزیل ترانسفرار متصل می شوند و با عفونت هپاتیت D همراه می باشد. عفونت هپاتیت D در تقریبا 5% بیماران آلوده به هپاتیت B روی
میدهد و پیش آگهی بدتری دارد.
روش : آنتی بادی های ضد LKM با روش ELSIA اندازه گیری می شوند .
کاربردها : آنتی بادی های ضد LKM-1 در ارزیابی بیمارانی که مشکوک به داشتن AIH می باشند ، استفاده می شوند . زیر گونه های مختلف AIH با توجه به واکنش اتو آنتی بادی ها دسته بندی می شوند .
AIH نوع 1 ( شایعترین ، شامل تقریباً 80% موارد AIH ) با آنتی بادیهای ضد هسته ای (ANAS ) و آنتی بادی های ضد عضله صاف در ارتباط است . AIH نوع 2 ، که اغلب در کودکان اتفاق می افتد ، با آنتی
بادی های ضد LKM-1 مشخص میشود .AIH نوع 3 با آنتی بادیهای علیه آنتی ژن های محلول کبدی مشخص می شود ( همچنین تحت عنوان آنتی ژن کبدی – پانکراس بیان میشود) .